Heermoes / paardenstaart.

Meeldauw (Sphaeroteca pannosa)

Een fijne, poederachtige afzetting op het oppervlak van bladeren en scheuten. Het is meestal het ergst in droge periodes of wanneer de plant droog is aan de wortels, waarna er na een regenbui snel een aantasting volgt. De plant wordt er niet erg door beschadigd maar het is een lelijk gezicht.

Valse meeldauw (Pseudoperonospora sparsa) Op de bovenzijde van bladeren en soms op scheuten en bloemdelen, geelgrijze tot purperrode vlekken die later dorre plekken met een paarse rand worden. Op de onderzijde van het blad grijs schimmelpluis. De aangetaste bladeren vallen af.

Een middel met het 'onkruid' Paardenstaart (het hoofdbestanddeel van het anti-schimmelmiddel Pilzvorzorge) Het kan gemakkelijk zelf worden bereidt. Zie recept voor doe het zelvers, wat verderop.. Ik heb het niet zelf getest, maar weet van andere biologische telers dat zij op deze manier werken. Landbouwkalk op het blad spuiten werkt tegen meeldauw en zwavel mag ook worden gebruikt in de biologische teelt.

Paardenstaartrecept voor doe-het-zelvers:

Voeg Equisetum (paardenstaart)toe aan kokend water en laat het ca 30 minuten trekken als thee. Verdun naar ongeveer 1 op 5 en het behandel (bespuit) het gewas ermee.

Het middel is een beschermend middel, dus geen bestrijdingsmiddel. Ook tegen grijze schimmels in stekken lijkt het remmend te werken.

Sterroetdauw op rozen werd onder de duim gehouden met melk, 1 op 9 verdund met water. Melkzuur en zouten klinken helemaal niet gek als schimmelbestrijders.

Heermoes plant :

Heermoes kan zijn groeiplaats domineren. Heermoes is voor bepaalde planten giftig. Grassen kunnen niet kiemen in de buurt van heermoes. Ook is heermoes giftig voor paarden. De plant kan zenuwafwijkingen en een wankele achterhand veroorzaken.

Heermoes is lastig te bestrijden. De wortelstokken kunnen tot 3 m diep groeien, breken gemakkelijk en slaan tijdens de groei een voedingvoorraad op. Bij schoffelen of ploegen worden de wortelstokken tot stukjes kleine wortelstokjes gemaakt die opnieuw zullen uitlopen. Daardoor is mechanisch of handmatig verwijderen vrijwel onmogelijk. De plant is resistent tegen veel chemicaliën. Deze eigenschappen zorgen ervoor dat de soort als een hardnekkig onkruid wordt beschouwd.

De plant kan niet goed tegen dichte schaduw en dichte beplanting is dan ook een bruikbare manier om hem onder controle te houden. De plant groeit het best op vochtige, voedingsarme en zure gronden. Drainage, bemesting en toevoegen van landbouwkalk worden dan ook wel aangegeven om in specifieke omstandigheden de plant te verzwakken en onder controle te houden. Direct besproeien met (20%) azijnzuur in felle zon gevolgd door tenminste een dag zonder regen wordt in tuinen wel gerapporteerd als een bruikbare bestrijdingswijze, maar zal af en toe moeten worden herhaald.

Heermoes heeft ook eigenschappen die als gunstig worden beschouwd. De plant gedijt op afvalhopen bestaande uit slakken. De zware metalen zijn voor veel planten giftig, maar heermoes slaat ze op in het eigen weefsel, waardoor de plant meer zware metalen bevat dan de bodem. De plant wordt in de homeopathie aangewend als geneesmiddel.